W tym wpisie chcę podzielić się tym, jak rozumiem twardość psychiczną i emocjonalną oraz w jaki sposób, moim zdaniem, buduje się silny charakter.
Na samym początku chcę jednak wyjaśnić jedną bardzo ważną rzecz.
Nie chodzi o to, że kocham ból.
Nie chodzi o to, że lubię cierpienie, zmęczenie czy dyskomfort.
Nie lubię.
Ty prawdopodobnie też nie.
I to jest całkowicie normalne.
Moje podejscie nigdy nie uczy i tlumaczy kochania cierpienia. Nie zachęcam do szukania bólu ani do zadawania go sobie. Takie podejście byłoby zwyczajnym masochizmem i nie miałoby nic wspólnego z moim podejściem.
Jest jednak coś, co szanuję.
Szanuję to, co trudności potrafią zrobić z człowiekiem.
Bo w całej tej mentalnej przemianie, ból nigdy nie jest celem.
Jest narzędziem.
Jest kuźnią, w której człowiek albo się łamie, albo się hartuje.
Od lat staram się żyć według bardzo prostej zasady.
Kiedy trzeba – bądź twardy.
Nie zawsze.
Nie wobec wszystkich.
Nie bez powodu.
Tylko wtedy, gdy sytuacja naprawdę tego wymaga.
Są chwile, w których potrzebujesz w sobie miejsca wykutego ze stali.
Miejsca, które nie negocjuje.
Miejsca, które nie pyta:
„Czy naprawdę mi się chce?”
Miejsca, które spokojnie odpowiada:
„Robimy to.”
Po co?
Nie po to, żeby cierpieć.
Nie po to, żeby udowodnić coś światu.
Po to, żeby przejść przez próbę.
Wykonać swoją pracę.
Zrobić to, co trzeba zrobić.
A później wrócić do domu.
Usiąść spokojnie na kanapie.
Spojrzeć na swoją rodzinę.
Na kobietę, którą kochasz.
I poczuć satysfakcję, że kolejny raz nie pozwoliłeś, aby chwilowa słabość zdecydowała za Ciebie.
W tym właśnie rodzi się spokój.
Nie z wygody.
Nie z braku problemów.
Lecz ze świadomości, że zrobiłeś to, co uważałeś za słuszne.
Możesz teraz zapytać: Jak wyrobić w sobie taką postawę?
Odpowiedź jest zaskakująco prosta.
Tak samo, jak buduje się mięśnie.
Przez powtarzanie.
Przez praktykę.
Przez robienie tego, co trudne.
Nie wtedy, kiedy masz ochotę.
Charakter powstaje dokładnie w miejscu, w którym większość ludzi odpuszcza.
Dlatego uważam, że całą tę filozofię można sprowadzić do jednej prostej zasady.
Twardość wyrabia się przez bycie twardym.
Dyscyplinę wyrabia się przez bycie zdyscyplinowanym.
Konsekwencję wyrabia się przez konsekwentne działanie.j
Nie przez myślenie.
Nie przez oglądanie motywacyjnych filmów.
Nie przez czytanie kolejnej książki.
Nie przez słuchanie podcastów.
Przez działanie.
Przez robienie.
Przez codzienne powtarzanie właściwego zachowania.
A kiedy przestaniesz?
Po prostu zacznij jeszcze raz.
I nie przestawaj.
To właśnie dlatego tak często zadaję swoim podopiecznym jedno pytanie:
Jaki nawyk właśnie wzmacniasz?
Dyscyplinę?
Czy wymówki?
Bo za każdym razem, gdy podejmujesz decyzję, nie rozwiązujesz jedynie problemu chwili.
Tworzysz człowieka, którym stopniowo się stajesz.
I właśnie dlatego każda decyzja ma znaczenie.