Nasz umysł rzadko pozostaje w ciszy. Nieustannie coś analizuje, ocenia, porównuje i przewiduje. Problem polega na tym, że gdy pozostawimy go bez świadomego kierunku, najczęściej sam wybiera to, co negatywne.
Znacznie łatwiej skupiamy uwagę na tym, co może się nie udać, niż na tym, co już działa. Szybciej zauważamy zagrożenia niż możliwości. Dłużej pamiętamy porażki niż sukcesy. To nie jest oznaka słabości, lecz efekt tysięcy lat ewolucji. Przodkowie, którzy potrafili szybciej dostrzegać niebezpieczeństwo, mieli większe szanse przetrwać.
Problem w tym, że mechanizm, który kiedyś chronił życie, dziś często utrudnia jego przeżywanie.
Umysł nieustannie podsuwa scenariusze pełne obaw, porównuje nas z innymi, przypomina dawne błędy i wyolbrzymia to, co może pójść źle. Jeżeli bezrefleksyjnie podążamy za tym strumieniem myśli, zaczynamy wierzyć, że właśnie tak wygląda rzeczywistość.
A przecież myśl nie jest faktem.
Jest jedynie propozycją interpretacji.
Dlatego tak wielu ludzi doskonale wie, czego nie chce. Nie chce cierpieć. Nie chce ponosić porażek. Nie chce zostać odrzuconym. Nie chce być samotnym.
Człowiek, który przez całe życie koncentruje się wyłącznie na unikaniu tego, czego się boi, rzadko zmierza świadomie w stronę tego, co jest dla niego naprawdę wartościowe.
Dlatego jedną z najważniejszych umiejętności nie jest kontrolowanie świata, lecz kierowanie własną uwagą.
To, czemu poświęcasz uwagę każdego dnia, stopniowo kształtuje sposób, w jaki postrzegasz siebie, innycho ludzi i całe swoje życie.
(cześć dalsza w kolejnym wpisie )